Wyróżnił się odwagą i walecznością podczas obrony Mińska w maju 1920 roku. Wykonał wtedy ponad 10 lotów bojowych, jeden z nich zakończył się przymusowym lądowaniem w płonącym samolocie na ziemi niczyjej. 14 maja 1920 roku został szefem pilotów i oficerem technicznym w 14 eskadry wywiadowczej. Łącznie odbył 60 lotów bojowych, podczas których stoczył 6 walk powietrznych.
Po zakończeniu działań wojennych służył w 3. pułku Lotniczym, z którego został 22 czerwca 1921 roku bezterminowo urlopowany. 7 lipca 1926 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy aeronautycznych. Zmarł 8 października 1963. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Gorzowie Wielkopolskim (1A/10/10).
Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymał odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8082 – 27 lipca 1922, Krzyż Walecznych, Polowa Odznaka Pilota nr 95 – 11 listopada 1928 „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”
Przypisy
Bibliografia