Józef Stróżyk (ur. 1 września 1890 w Drzeczkowie, zm. 21 września 1957 w Bydgoszczy) – żołnierz armii niemieckiej, Armii Wielkopolskiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Marii z Rzeźnik. Absolwent szkoły kupieckiej w Poznaniu. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej.
W marcu 1919 wstąpił do Wojsk Wielkopolskich i otrzymał przydział do 1 pułku Strzelców Wielkopolskich. Mianowany podporucznikiem, przejął dowodzenie plutonem telegraficznym. W czerwcu objął dowództwo 8. kompanii strzeleckiej, a w lipcu powrócił na stanowisko dowódcy plutonu telefonistów. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a później w wojnie polsko-bolszewickiej. Pod Szaciłkami wyprowadził z okrążenia 8. kompanię, a podczas ofensywy na Mińsk pod silnym ogniem npla nawiązał łączność między pułkiem a 14 Wielkopolską Dywizją Piechoty rozbijając silne patrole bolszewickie i biorąc 20 jeńców. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.