Józef Stróżyk (ur. 1 września 1890 w Drzeczkowie, zm. 21 września 1957 w Bydgoszczy) – żołnierz armii niemieckiej, Armii Wielkopolskiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Marii z Rzeźnik. Absolwent szkoły kupieckiej w Poznaniu. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej.

W marcu 1919 wstąpił do Wojsk Wielkopolskich i otrzymał przydział do 1 pułku Strzelców Wielkopolskich. Mianowany podporucznikiem, przejął dowodzenie plutonem telegraficznym. W czerwcu objął dowództwo 8. kompanii strzeleckiej, a w lipcu powrócił na stanowisko dowódcy plutonu telefonistów. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej, a później w wojnie polsko-bolszewickiej. Pod Szaciłkami wyprowadził z okrążenia 8. kompanię, a podczas ofensywy na Mińsk pod silnym ogniem npla nawiązał łączność między pułkiem a 14 Wielkopolską Dywizją Piechoty rozbijając silne patrole bolszewickie i biorąc 20 jeńców. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w służbie wojskowej w 55 pułku piechoty. W 1921 mianowany porucznikiem i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii broni specjalnych. W 1922 jako oficer rezerwy został przydzielony do 55 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 810. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.

Początkowo pracował jako kupiec, a później wstąpił do Straży Celnej. W 1928 zwolniony, podjął pracę w Towarzystwie Naftowym „Limanowa“ w Poznaniu. W 1931 wybrany wójtem we Włoszakowicach. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kościan. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”. 21 marca 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia. Mieszkał wówczas w Lesznie przy ul. Kościańskiej 50Jako Józef Stróżyk, kupiec, ur. 1 lipca 1890 w Drzeczkowie. ..

Zmobilizowany w 1939, walczył w kampanii wrześniowej. W czasie walk został ciężko ranny podczas obrony Warszawy. Został uratowany przez jego córkę Bolesławę, która w szpitalu ujazdowskim uratowała swoje ciężko rannego Ojca spod gruzów zbombardowanego szpitala. Ojciec dzięki jej staraniom przeżył okupację oraz uniknął niewoli niemieckiej. Do końca wojny przebywał w Generalnym Gubernatorstwie na terenie Małopolski, pod zmienionym nazwiskiem.

Po wojnie od 1946 do 1957 roku był urzędnikiem PSS "Społem" w Bydgoszczy.

Zmarł w 21 września 1957 roku, w Bydgoszczy i tam został pochowany.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1010 – 13 maja 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Poznaniu Kategoria:Funkcjonariusze Straży Celnej Kategoria:Ludzie związani z Włoszakowicami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Oficerowie 55 Poznańskiego Pułku Piechoty Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy kupcy Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Wójtowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1951