Po śmierci syna nie przerywał kontaktu, a wręcz odwrotnie umożliwiał nadal korzystanie z mieszkania i zabezpieczał odbywające się zbiórki i spotkania.

Po Powstaniu Warszawskim, wysiedlony w październiku 1944 roku do Krakowa, po kilkumiesięcznej pracy (do lutego 1945 roku) w spółdzielni „Spólnota”, zgłosił się do Okręgowego Urzędu Miar w Krakowie.

Okres powojenny Od sierpnia 1945 roku wrócił do pracy w centrali, w tymczasowej siedzibie w Bytomiu, a w sierpniu 1947 roku został przeniesiony do ekspozytury Głównego Urzędu Miar w Warszawie, gdzie odbudowywał zniszczone i organizował nowe laboratoria, piastując stanowiska naukowe i kierownicze. Od 1959 roku pracował na pół etatu jako pracownik inżynieryjno-techniczny, a od 1962 roku, po przejściu na emeryturę aż do śmierci, jako metrolog w laboratorium Pomiarów Przepływu Gazu. Jako wybitny specjalista w latach 1947–1950 był doradcą naukowym i technicznym w Centralnym Biurze Studiów i Konstrukcji „CEBESKO”, w sprawach związanych z konstrukcją i produkcją gazomierzy. W całym okresie swojej pracy w Głównym Urzędzie Miar opracował wiele usprawnień i wynalazków, m.in.