Droga mogła zostać zalana, była podatna na ataki samolotów RAF-u, a podróżowanie po pustynnych trasach zwiększało zużycie pojazdów. Niemiecka dywizja zmotoryzowana potrzebowała 360 ton zaopatrzenia dziennie, a przemieszczanie zapasów na odległość 480 km angażowało 1170 dwutonowych ciężarówek. Z siedmioma dywizjami lądowymi wojsk Osi, jednostkami powietrznymi i morskimi potrzebnych było 71 tys. ton zapasów miesięcznie. Od lutego do maja 1941 r. z Włoch dostarczono nadwyżkę 46 tys. ton. Brytyjskie ataki z Malty miały pewien wpływ na żeglugę, ale w maju, w najgorszym miesiącu pod względem strat w transporcie, przybyło 91 proc. dostaw. Niedobór transportu lądowego w Libii spowodował, że niemieckie zapasy utknęły w Trypolisie, podczas gdy Włosi mieli tylko 7 tys. ciężarówek na dostawy dla 225 tys. ludzi. Rekordowa ilość dostaw przybyła w czerwcu, ale na pierwszej linii braki uległy pogłębieniu.
Preludium Interwencja niemiecka thumb|Panzer III mija płonący pojazd na pustyni, kwiecień 1941 r.