Operacja Sonnenblume odniosła sukces, ponieważ zdolność Niemców do przeprowadzenia ofensywy była niedoceniana przez gen. Archbalda Wavella, dowódcę sił alianckich na Bliskim Wschodzie, Ministerstwo Wojny i premiera Winstona Churchilla. Rommel odwrócił sytuację w Afryce dzięki swojej zuchwałości, co było nieoczekiwane, pomimo obfitych raportów wywiadowczych z systemu Ultra i MI 14. Wiele brytyjskich jednostek zostało przeniesionych do Grecji, gdzie trwała już niemiecka ofensywa, a inne do Egiptu w celu reorganizacji. Niektórzy dowódcy mianowani przez Wavella okazali się niekompetentni, a on sam polegał na mapach, które okazały się niedokładne, kiedy później przybył, by przekonać się o tym naocznie.
Tło sytuacyjne Włoska inwazja na Egipt
Operazione E była włoską inwazją na Egipt, mającą na celu zajęcie Kanału Sueskiego przeciwko siłom brytyjskim, Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i Wolnej Francji, co zapoczątkowało kampanię północnoafrykańską. Po licznych opóźnieniach cel ofensywy 10 Armii marsz. Rodolfo Grazianiego został ograniczony do Sidi Barrani i ataków na siły brytyjskie w okolicy. 10 Armia weszła w głąb terytorium Egiptu na ok. 105 km, ale nawiązała kontakt jedynie z brytyjskimi siłami ochrony granic z 7 Dywizji Pancernej i nie zaangażowała głównych sił wokół Mersa Matruh.