Akerman odnajdywała się swobodnie nie tylko w awangardzie filmowej (np. zbiór epizodów Przez całą noc, 1982), ale również w kinie gatunkowym i dokumentalnym (Ze Wschodu, 1993). Renomę uznanego twórcy zdobył również tworzący we Francji belgijski reżyser Gérard Corbiau, znany z takich filmów jak Nauczyciel muzyki (1985), Farinelli – ostatni kastrat (1994) oraz Król tańczy (2000).
Kino przełomu wieków (po 1990) mały|Jean-Pierre i Luc Dardenne Kinematografia belgijska na przełomie lat 80. i 90. XX wieku zaczęła się opierać na koprodukcjach finansowanych w ramach programu Eurimages. Największym objawieniem był Jaco Van Dormael, który za swój triumfalny debiut Toto bohater (1991) otrzymał Złotą Kamerę na 44. MFF w Cannes. Tytułowy protagonista filmu w podeszłym wieku obsesyjnie pragnie zemścić się na człowieku, który odebrał mu rzekomo tożsamość. Van Dormael odnosił kolejne sukcesy takimi obrazami, jak Ósmy dzień (1996) o chłopaku cierpiącym na zespół Downa czy obrazoburczy Zupełnie Nowy Testament (2015) o żyjącym w Brukseli Bogu, który ze swego biurka uśmierca ludzi wedle swojego upodobania.