W myśl tegoż zapisu w Zakładzie miało znaleźć umieszczenie 400 ubogich chrześcian obojej płci i 600 chrześciańskich sierót również płci obojej (…), z których pierwszym dane ma być mieszkanie, odzienie, pożywienie i stosowne do sił ich zatrudnienie; drugim utrzymanie, wychowanie na rzemieślników i usposobienie do pożytecznych domowych zatrudnień. Swoje posiadłości: Rożniatów, Brzozdowce, Żydaczów, Żabie i Stupijka, Drohowyże, Teatr we Lwowie, polecił poświęcić na utrzymanie założonego w Drohowyżu domu ubogich i sierot. Majątek zajmował obszar w Małopolsce Wschodniej o powierzchni około 33 000 ha (większość stanowiły lasy), ponadto wspomniany teatr we Lwowie i realności w tym mieście, a także kapitał. Testator dokonał szczegółowych rozporządzeń, m.in. ściśle ustalił zasady ustalania kuratorów zakładu, pochodzących ze swojej rodziny, opisał sposób zarządzania, dobór kadry nauczycielskiej i służbowej.
Zgodnie ze statutem z 1843 zakład jako instytut dobroczynności został przeznaczony dla prowincji Galicji, a tym samym dla mieszkańców urodzonych na tym obszarze, ale też tamże osiadłych.