Do Zakładu mogli być przedstawiciele wszystkich stanów, jednak wyznający religię chrześcijańską oraz z zastrzeżeniem podporządkowania się przepisom obowiązującym w Zakładzie.
Zgodnie z wolą fundatora do Zakładu mogli być przyjęci: Ubodzy, nie mający środków utrzymania i nie mogący (z racji wieku lub ułomności) nic zarobić, zaś wiekiem uprawniającym do przyjęcia było 60 lat u mężczyzn i 55 lat u kobiet, osoby musiały być zdolne choćby do najlżejszych pracy, a ich ubóstwo lub niezdolność do zarobku musiała być poświadczona dokumentem urzędowym. Osoby chore i wymagające opieki lekarskiej nie mogły być przyjęte do zakładu, ale na jego koszt kierowane do szpitala we Lwowie. Sieroty, nie mające obu rodziców, dzieci zarówno ślubne, jak i nieślubne, chłopcy w wieku 7–10 lat, a dziewczęta w wieku 6–8 lat, nie posiadający żadnego majątku ani krewnych przeznaczonych do ich utrzymania. W drodze wyjątku hr. Skarbek dopuścił (w przypadku braku dzieci osieroconych) przyjęcie dzieci, których rodzice nie byli w stanie utrzymać.