Po kryzysie przysięgowym internowany w obozie oficerskim w Beniaminowie. Po zwolnieniu pracował jako lekarz-inspektor w Komisariacie Rządu w Warszawie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w składzie 201 pułk piechoty Dywizji Ochotniczej. W sierpniu 1920 w bitwie pod Paprocią, podczas której został dwukrotnie ciężko ranny, dostał się do niewoli bolszewickiej. Następnie został odbity w Brześciu przez oddziały polskie i przewieziony do szpitala w Warszawie. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana lekarza, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 353. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych, grupa lekarzy. Posiadał przydział w rezerwie do 9 batalionu sanitarnego.
Po zakończeniu wojny pracował w Warszawie w Szpitalu Dzieciątka Jezus, a następnie w starostwie powiatu północno-warszawskiego na stanowisku lekarza powiatowego. Zmarł nagle na serce 7 listopada 1930 w mieszkaniu przy ul. Grójeckiej 42a Warszawie.. Trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie..
Był żonaty, miał troje dzieci: Hannę (ur. 28 kwietnia 1922), Zofię (ur. 1 maja 1924) i Kazimierza (ur.