Vilém Slavata z Chlumu a Košumberka, (ur. 1 grudnia 1572 w Čestínie, zm. 19 stycznia 1652 w Jindřichowym Hradcu lub w Wiedniu) – czeski szlachcic, ofiara drugiej defenestracji praskiej.
Życiorys Vilém urodził się w majątku jego rodziny w Čestínie koło Kutnej Hory. Jego ojciec Adam był urzędnikiem za panowania cesarza Rudolfa II Habsburga. W młodości przebywał na studiach we Włoszech. Chociaż został wychowany w wierze braci czeskich, około 1597 roku przeszedł na katolicyzm i stał się jego zagorzałym zwolennikiem.
Podobnie jak jego ojciec, podjął służbę u Rudolfa II, który wyznaczył go na burgrabiego na zamku Karlsztejn. Za czasów panowania następcy Rudolfa – Macieja został szambelanem Królestwa Czech. Vilém poparł koronację Ferdynanda II na króla czeskiego. W zamian Ferdynand nadał mu urząd namiestnika w Pradze, gdzie musiał stanąć w obliczu gwałtownego powstania szlachty, któremu przewodził Jindřich Matyáš Thurn. 23 maja 1618, wraz z Jaroslavem Bořitą i Filipem Fabriciusem został wyrzucony przez okno zamku na Hradczanach przez rozwścieczony tłum protestantów.