W wkładach, w których mówiła o miejscu i roli kobiet we współczesnym świecie, poruszała sprawę, że także w społeczeństwie suwalskim przyjęto wzorzec miejsca kobiety we wspólnocie, w którym niestety „od wczesnej młodości uczy się być zależną od przepisów wszystkich kodeksów obyczajowo-moralnych, stara się wpoić w nią przekonanie, że o tyle jest wartą, ile podoba się innym, a szczególnie mężczyznom. Od tego zależy jej przyszłość”.
Autorka podnosiła też problem dążeń kobiety, która musiała „uratować duży zapas energii i posiadać zdolności wybitne, aby, nie chcąc lub nie mogąc wyjść za mąż, stworzyć sobie inny cel życia. Musi mieć siłę, aby stanąwszy do walki z przesądami otoczenia, nie mając znikąd zachęty i pomocy, potrafiła naprawdę zacząć się wychowywać i uczyć. Podczas wykładów Staniszewska omawiała zagadnienia dotyczące m.in. sytuacji ekonomicznej kobiet polskich, wskazywała na potrzebę kreowania nowych kierunków w wychowaniu młodych kobiet, propagowała podejmowanie kształcenia uniwersyteckiego przez kobiety, równouprawnienie zawodowe kobiet i mężczyzn. Mówiła również o roli małżeństwa w życiu kobiety, które – w opinii większości ówczesnego społeczeństwa prowincjonalnych Suwałk – było jedyną drogą prowadzącą do szczęścia kobiety.