W wyniku utraty przez niego większości parlamentarnej jeszcze przed upływem kadencji, gubernator przyjął dymisję O'Shanassy'ego i ponownie powołał Hainesa. Drugi gabinet utworzył on przede wszystkim dzięki poparciu J. McCullocha, prowadząc właściwie politykę jego stronnictwa. Wobec rozpisania kolejnych wyborów i wyłonienia nowej kadencji parlamentu gabinet Hainesa upadł. Premier przeciwny zasadzie proporcjonalnego podziału głosów i wielomandatowych okręgów nie uzyskał zaufania nowej kadencji izby. Stanowiąca większość opozycja, złożona głównie z liberałów, antyklerykałów i squatterów, odmówiła poparcia gabinetowi. Gubernator przyjął dymisję Hainesa 10 marca 1858.
Kierując swoim ministerium w latach 1857–1858 Haines, nie mając żadnego zaplecza politycznego, ulegał wpływowym polityków konserwatywnych. Wchodził z nimi w krótkotrwałe porozumienia dotyczące konkretnych problemów. Tak prowadzona polityka nie przysporzyła Hainesowi poparcia, który uważany był za nijakiego i niepewnego, co do swoich deklaracji programowych, a tym bardziej ideowych. Pomimo zdeklarowanej wrogości, nieudolnie walczył z przywilejami squatterów. Zaproponowany przez jego ministerium w 1857 plan podatkowy przyniósł squatterom argument o wiążącej roli ich stanu posiadania z finansami kolonii, a tym samym dobrobytem Wiktorii.