Pogląd ten Haines podejmował nie jako kontrargument, ale poparcie polityki jego rządu, chętnie go używając.

Także w 1857, kiedy potrzebował wsparcia grupy reprezentantów z kręgu A. Michie'go, pomimo jasnych deklaracji klerykalnych, Haines udzielił wsparcia projektowi tegoż polityka. Zakładał on dalszą sekularyzację szkolnictwa powszechnego. Haines pomimo jawnej niechęci do demokracji, którą często nazywał „gołą”, musiał także za namową Michie'ego zaakceptować poparcie ministerium dla wprowadzenia powszechnego prawa wyborczego dla wszystkich mężczyzn. Pomimo tego ustępstwa wprowadzony projekt ustawy zawierał przepisy dotyczące szczegółowych zasad liczenia głosów, uzależnionych od cenzusu ziemskiego.

Rok 1857 był trudny dla administracji kolonii także z przyczyny powstającego poważnego kryzysu gospodarczego i gwałtownie rosnącego bezrobocia. Właściwie poza reformą systemu podatkowego ministerium nie wprowadziło znaczących zmian, mogących przeciwdziałać regresowi w gospodarce. Imigracja do Wiktorii nadal była otwarta, i mimo formalnego ograniczenia wjazdu do kolonii, każdy przybyły mógł swobodnie w niej zamieszkać i poszukiwać pracy. Ministerium Hainesa przygotowało ambitny plan rozbudowy sieci kolejowej, jednak nie zdążył on być wprowadzony w życie.