Gitara angielska (ang. guittar, citra, English guitar, fr. guitare angloise) – instrument muzyczny, chordofon złożony szarpany podobny do cytary (ang. cittern), szczególnie popularny w II poł. XVIII w. i na początku XIX w.
Historia Instrument pojawił się niejako zapełniając lukę między lutnią, wychodzącą z mody w połowie XVIII w., a gitarą hiszpańską, która dopiero miała zyskać swoją popularność na przełomie XVIII/XIX w. Technologicznie wywodzi się on z cytary (instrument strunowy szarpany o gruszkowym kształcie pudła rezonansowego, znany od czasów renesansu), a za swego rodzaju pomost między cytarą a gitarą angielską można uznać Cithrinchen (tzw. bell guittern, niem. Hamburger Cithrinchen, instrument o dzwonowatym kształcie pudła rezonansowego, znany jeszcze od II poł. XVII w.). Wynaleziona w połowie XVIII w., gitara angielska zdobyła popularność jako instrument salonowo-miejski, tani i prosty w nauce, a także doskonały do akompaniamentu przy śpiewie, co zaważyło na jego szczególnej popularności. Używany był w Anglii w latach ok. 1750-1810, a także w innych krajach europejskich. Znakomita większość gitar angielskich budowanych na Wyspach Brytyjskich została zrobiona przez londyńskich lutników, drugim, ale znacznie mniejszym ośrodkiem budowniczym był Dublin.