Nuty na gitarę angielską zapisywano na pięciolinii w notacji skrzypcowej (bez wyróżniania poszczególnych głosów). Instrument został wyparty przez gitarę hiszpańską (zwaną obecnie gitarą wczesnoromantyczną), która oferowała znacznie większe możliwości brzmieniowe, w tym wirtuozowskie, stąd repertuar na gitarę angielską kojarzony jest z muzykowaniem amatorskim oraz ówczesną muzyką popularną.
Gitara angielska w Polsce W Polsce gitara angielska była szczególnie popularna w II poł. XVIII w., natomiast na początku XIX w. do ok. 1830 r. była używana coraz rzadziej, jako instrument bardzo amatorski, przeznaczony tylko dla kobiet (w tym czasie, tj. w latach 90. XVIII w. w Polsce zaczęła się popularyzować gitara hiszpańska, szczególnie popularna w latach 20. XIX w.; była ona kojarzona z bardziej "profesjonalną" grą oraz towarzystwem męskim). Jednocześnie gitara angielska była najbardziej popularnym instrumentem w całej Polsce w II poł. XVIII w. w ogóle, aż do początku XIX w. znacznie bardziej popularnym niż klawikord, klawesyn czy drogi fortepianHalina Goldberg, Music in Chopin’s Warsaw, New York 2008. Ponadto, pierwsze druki z muzyką gitarową w Polsce były utworami właśnie na gitarę angielską, wydanymi przez Józefa Elsnera, który wydał w 1803 r. 5.