Capotasto był zwykle zrobiony z kości słoniowej lub hebanu, otwory do jego montażu znajdowały się między progami pierwszym a czwartym, co ułatwiało dostosowanie stroju do głosu ludzkiego, niezwykle przydatne w pieśniowym akompaniamencie, do którego gitara angielska była wykorzystywana najczęściej.

Strój Gitara angielska była instrumentem transponującym o oktawę w dół (czyli brzmiała oktawę niżej, niż to wynikało z zapisu nutowego, podobnie jak gitara). W Anglii były stosowane trzy stroje: C, G, A. Najbardziej popularnym strojem był strój C: c-e-g-c′-e′-g′, pisał o nim zarówno Robert Bremner w swoich Instructions for the Guitar (1758), jak i Francesco Geminiani w The Art of Playing the Guittar or Cittra (1760). Strój G: G-H-d-g-h-d′ stosował kompozytor James Oswald, który pisał m.in. duety gitar angielskich, gdzie jedna stroiła w C, a druga w G, strój ten lepiej pasował do instrumentów z dłuższą skalą. Najmniej popularny był strój A: A-C#-e-a-c#′-e′, stosował go tylko kompozytor Giovanni Battista Marella w 1757 i 1762 r.

Gitara angielska w Europie