gitarzysta pochodzący z Czech, Ignác František Held (notabene uprzednio żołnierz w służbie Rosji, później Rzeczypospolitej, a także uczestnik insurekcji kościuszkowskiej), współcześnie najczęściej uważany za wynalazcę, a w każdym razie pierwszego propagatora tej 7-strunowej gitary rosyjskiej.
We Francji funkcjonował inny, podobny do gitary angielskiej instrument, którym była guitare allemande (fr. gitara niemiecka), zwana również cistre. Instrument miał siedem chórów i był popularny szczególnie w późnym XVIII w., od lat 70. Ponadto we Francji między ok. 1770 i 1780 stosowano dla gitary angielskiej określenie guitare angloise dla rozróżnienia jej od lokalnej guitare allemande oraz nowo popularyzowanej guitare espagnole (fr. gitara hiszpańska). Charles Pollet opublikował swoją szkołę na ten instrument ok. 1775 r., podając strój E–A–d–e–a–c♯′–e′.
W Szwecji popularna stała się tzw. lutnia szwedzka (szw. svensk luta), którą spopularyzował słynny muzyk Carl Michael Bellman, jeden z najważniejszych skaldów szwedzkich, poeta i pieśniarz. Instrument ten w nieco uwspółcześnionej wersji używał w XX w.