Jan (ur. 22 maja 1570 w Weimarze, zm. 31 października 1605 tamże) – od 1575 książę Saksonii w księstwie Saksonii-Weimar (do 1602 wraz z bratem Fryderykiem Wilhelmem I) z dynastii Wettinów.
Życiorys Jan był młodszym synem księcia Saksonii-Weimar Jana Wilhelma i Doroty Zuzanny, córki palatyna reńskiego Fryderyka III z rodu Wittelsbachów. Wcześnie, już w 1573 stracił ojca i natychmiast rozpoczęły się spory o rządy opiekuńcze w imieniu Jana i jego starszego brata Fryderyka Wilhelma I. Ojciec w testamencie na opiekunów małoletnich synów wyznaczył palatyna reńskiego Ludwika VI (wuja młodych książąt) i księcia Meklemburgii-Schwerin Jana Albrechta I, jednak sprzeciwił się temu elektor saski August Wettin jako najbliższy krewny książąt w linii męskiej, który objął faktyczną kontrolę nad księstwem.