W 1966 roku dokonano przebudowy toru, dodając nowe zakręty. W efekcie długość toru wzrosła do 4030 m, z czego około 1,7 km stanowił prosty odcinek drogi zasławskiej. Poza tym poszerzono cały tor do dziewięciu metrów, wzmocniono pobocza oraz przeniesiono linię startu/mety na drogę zasławskiej. Zmieniono również nazwę toru na Barawaja, która pochodziła od pobliskiej wioski. Pierwszy wyścig na tej wersji toru zorganizowano 5 czerwca 1966 roku w grupie A i B, zaś pod koniec roku po raz pierwszy odbył się wyścig „Zołotaja osień” (ros. Золотая осень). W 1968 roku celem poprawy bezpieczeństwa na całej długości toru w charakterze ogrodzenia zastosowano stare opony wpuszczone w ziemię. W latach 1969–1977 Barawaja była eliminacją Pucharu Pokoju i Przyjaźni, a w sezonach 1969–1973 i 1978 – mistrzostw ZSRR. Jednakże pod koniec lat 70. renoma toru spadła. Miało to związek z budową nowych, stałych torów wyścigowych w ZSRR (Czajka, Bikernieki), które były przewyższały Barawaję pod względem nawierzchni, infrastruktury i bezpieczeństwa. W latach 1977–1979 doszło do trzech wypadków, w wyniku których zmarli Wiaczesław Starostienko, Tiit Skobelev i Rimantas Kesminas. Mimo to nie poprawiono znacząco środków bezpieczeństwa, w efekcie czego po 1979 roku zaprzestano organizacji wyścigów na Barawaji.