mały|240px|Dzieło Albertiniego

Johannes Baptista von Albertini (ur. 17 lutego 1769 w Neuwied, zm. 6 grudnia 1831 w Berthelsdorfie) – niemiecki duchowny, poeta, mykolog.

Życiorys Urodził się w miejscowości Neuwied. Studiował teologię w Niskiej i Seminarium Teologicznym Braci Morawskich w Barby. Został duchownym Kościoła Morawskiego. W tym okresie zaprzyjaźnił się z Friedrichem Schleiermacherem (1768–1834), który później stał się znanym teologiem. W 1796 r. Albertini został wykładowcą w seminarium w Niskiej, a w 1804 r. kaznodzieją. W 1814 r. został wybrany na biskupa. W tym samym roku przeniesiony został do Godnowa, a następnie (1818 r.) do Piławy Górnej. W latach 20. XIX wieku przeprowadził się do Berthelsdorfu, gdzie w 1824 r. został prezesem Unitätsältestenkonferenz (rady zarządzającej wyznaniami w Berthelsdorf).

Był utalentowanym mówcą i bardzo wpływowym kaznodzieją. W 1805 r. opublikowano kompilację jego kazań pod tytułem 30 Predigten für Freunde und Mitglieder der Brüdergemeine (Trzydzieści kazań dla przyjaciół i członków Kościoła Braci Morawskich). W 1821 r. wydał zbiór pieśni religijnych, które uznane zostały za wybitne utwory poetyckie.