O filmie Drugi z kolei film francuskiego reżysera Alaina Cavaliera, uważnego przez krytyków za jednego z najzdolniejszych twórców kina francuskiego lat 60., spotkał się z ich życzliwym przyjęciem, jako zręcznie zrobiony film sensacyjny, z fabułą opartą na klasycznym motywie gatunku – człowieka ściganegoHelman..., s. 131.
Reżyser jeszcze przed wejściem filmu na ekrany, kilkakrotnie zmieniał jego tytuł. Pierwotnie miał to być List do matki, potem Śmierć wilka, by ostatecznie pojawić się jako L'Insoumis (Niezależny). Jakie nie były, wszystkie tytuły odnosiły się do postaci głównego bohatera filmu. Pierwszy z nich eksponował uczuciową więź Vlassenroota z domem rodzinnym (wszelkie jego działania podporządkowane są nadrzędnemu celowi – chęci powrotu do domu). Drugi charakteryzował jego postępowanie jako rannego i groźnego osobnika, który uciekając przed pościgiem podąża do rodzinnego gniazda by tam umrzeć. Trzeci określał zasadniczą cechę głównego bohatera, determinującą jego działanie w każdej sytuacji – człowieka niezależnego, ale i niesfornego, niezdyscyplinowanego, działającego zawsze według swoich własnych przekonań. Polski tytuł podkreślał polityczne podteksty filmu, dość słabo w nim widoczne (nazwa organizacji OAS ani razu w nim nie pada, a jej występowania w fabule filmu można się jedynie domyślać)Helman..., s.