Tekst Cypriana ukazuje wątpliwości i rozterki jakie towarzyszyły członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Pobożni wyznawcy zastanawiali się, dlaczego spotyka ich śmierć równie szybko, jak Rzymian, Żydów i innych członków społeczeństwa, bowiem zakładali, że jako wiernych służących swemu Bogu, powinno ominąć cierpienie: „Dziwią się niektórzy, że ta śmiertelność wspólną nam jest z innymi ludźmi”. Inni wierni nie oczekiwali umocnienia wiary, bali się, że umrą na skutek panującej epidemii, co pozbawi ich możliwości śmierci męczeńskiej. Cyprian wyjaśniał, że zarówno sama śmierć, jak i męczeństwo nie zależą woli jednostki, ale są darem Boga, a samo cierpienie jest próbą, która przybliża jednostkę do Boga, a jej zwycięskie przetrwanie zostanie nagrodzone poprzez spotkanie z Bogiem.

Jak na utwór z grupy consolationes, tekst nie zawiera łatwych wyjaśnień i naturalnego pocieszenia. Cyprian stosuje inne argumenty, by dać uspokojenie współwyznawcom. Wyjaśnia wyznawcom, że śmierć jest odkupieniem i że należy ją przyjąć, ciesząc się na spotkanie z Bogiem. Konsekwentnie wyjaśnia także, że nie należy opłakiwać zmarłych bliskich, ponieważ oni już doznali tego spotkania. Owa, nieco przebiegła taktyka, była odmienna od tych jakie oferowało pogańskie społeczeństwo i przedstawiciele innych religii.