Sposób w jaki w czasie trwania zarazy łagodził lęk słuchaczy przed śmiercią ukazywał atrakcyjność chrześcijaństwa.

Formowane przez Cypriana tezy miały kluczowe znaczenie w kształtowaniu teologii chrześcijańskiej. W fundamentach chrześcijaństwa lokował akceptację cierpienia i umierania, oraz udział w chwale po śmierci. Chrześcijaństwo oferowało odpowiedzi na pytania stawiane w czasach epidemii. Wiara chrześcijaństwa stawała się coraz silniejsza. Podsumowaniem argumentów użytych przez Cypriana w celu wzmocnienia wiary i odwagi u słuchaczy są dwa ostatnie rozdziały traktatu. Przedstawiają zniszczenie świata, z którego uwolnienie przed czasem chrześcijanin winien przyjąć z wdzięcznością, przyjmując zapewnienie, że trafi do nieba, „prawdziwego domu”, gdzie oczekiwać mają wcześniej zmarli krewni. Jak zauważał jezuicki filozof dr John H. Scourfield, podejście Cypriana do pocieszania w De mortalitate „polegało na mówieniu do głowy, a nie do serca”. Cyprian nie podejmował okazywania współczucia. W sposób bezkompromisowy odrzucał żal, jako cechę nieodpowiednią dla postaw chrześcijańskich. Wskazywał, że konsekwencją przyjęcia chrześcijańskiej wiary w zmartwychwstanie jest odrzucenie smutku.