Ernest August I (ur. 19 kwietnia 1688 w Weimarze, zm. 19 stycznia 1748 tamże lub w Eisenach) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Weimar od 1707 (do 1728 ze stryjem Wilhelmem Ernestem) i w księstwie Saksonii-Eisenach od 1741, pochodzący z dynastii Wettinów.

Życiorys Ernest August był synem księcia Saksonii-Weimar Jana Ernesta III z rodu Wettinów i jego pierwszej żony Zofii Augusty, córki księcia Anhaltu-Zerbst Jana VI. Był najstarszym spośród synów Jana Ernesta żyjących w chwili jego śmierci. Jako piętnastolatek zaczął studia w Halle, w 1705 przeniósł się do Jeny. W 1706 wyruszył w podróż po Europie. W 1707 zmarł jego ojciec, który współrządził księstwem Saksonii-Weimar ze swym bratem Wilhelmem Ernestem. Ernest August powrócił do rodzinnego kraju, gdzie w 1709 został uznany za pełnoletniego i dopuszczony formalnie do współrządów. Jednak jego stryj nie chciał faktycznie podzielić się władzą, co spowodowało długotrwały konflikt pomiędzy książętami, zakończony dopiero w 1723. Zasługą Ernesta Augusta było wprowadzenie w 1725 zasady dziedziczenia księstwa Saksonii-Weimar na zasadzie primogenitury. Stryj zmarł w 1728 i wówczas Ernest August objął rządy w księstwie. W 1741, po śmierci księcia Wilhelma Henryka odziedziczył także księstwo Saksonii-Eisenach.