W 1876 roku świątynia została rozbudowana w kierunku zachodnim (przedłużono ją o trzy przęsła i podwyższono nawę), otrzymała murowany chór i nową fasadę. Drewniana podłoga została wymieniona wówczas na posadzkę z piaskowca kunowskiego (zostało to sfinansowane z dobrowolnych składek parafian). Po 1876 roku została odremontowana kaplica Polanowskich. W 1898 roku został opracowany plan dalszej rozbudowy świątyni (była nadal za mała na potrzeby parafii), wkrótce, podczas urzędowania kolejnego proboszcza powstał już inny (ten uznał projekt za bardzo skromny, kościół miał otrzymać nawy boczne). Prace zostały rozpoczęte w 1908 roku, jeszcze bez ukończonego projektu. Zostały one wstrzymane przez urzędników carskich w trakcie zakładania ław fundamentowych. Kolejny architekt zasugerował budowę całkiem nowego kościoła, ale wszystkie plany zostały przerwane przez I wojnę światową. W 1918 roku do świątyni została dobudowana tylko nowa zakrystia.