thumb|upright=1.3 Bitwa pod Wiedniem (inaczej nazywana odsieczą wiedeńską lub wiktorią wiedeńską) – bitwa stoczona 12 września 1683 pod Wiedniem między wojskami polsko-cesarskimi pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego a armią Imperium Osmańskiego pod wodzą wezyra Kara Mustafy. Bitwa była przełomowym wydarzeniem w wojnie – zakończyła się klęską Osmanów, którzy od tej pory przeszli do defensywy i przestali stanowić zagrożenie dla chrześcijańskiej części Europy.
Geneza Imperium Osmańskie od chwili powstania opierało się na podbojach. Ekspansja terytorialna na ziemie europejskie rozpoczęła się w trakcie panowania Orchana, którego wojsko wylądowało w 1352 r. na przylądku Gallipoli. W połowie XIV wieku Turcy podjęli planowy podbój Bałkanów, opanowując Bułgarię (1396), Bizancjum (1453), Serbię (1459) i Albanię (1479). Turcy zmusili do uznania swojej zwierzchności księstwa naddunajskie – Wołoszczyznę (1462) i Mołdawię (1484). W 1541 interweniowali na Węgrzech w czasie wojny między Habsburgami a Zápolyami, wspierając najpierw tych drugich, a następnie odbierając im stolicę Budę i tworząc ze środkowej części kraju paszałyk. W 1672 r. uderzyli na Polskę, w wyniku czego zdobyli Kamieniec Podolski i zajęli Podole. W 1678 r. w trakcie wojny rosyjsko-tureckiej zdobyli broniony przez Rosjan Czehryń, a w 1681 r.