Gdy sięgnąłem po Epikteta, Marka Aureliusza czy Senekę, momentalnie poczułem się jak w domu”.
Różnice w stosunku do stoicyzmu antycznego Skupienie na aspektach praktyczno-etycznych Tradycyjnie stoicyzm składał się z trzech zasadniczych komponentów: epistemologiczno-logicznego, metafizyczno-kosmologicznego i praktyczno-etycznego. U stoików współczesnych wyraźna jest tendencja do koncentrowania się na ostatnim z nich przy jednoczesnej marginalizacji czy nawet całkowitym pominięciu pozostałych, jak np. w „Sztuce życia według stoików” Stankiewicza, gdzie taki zabieg jest przedstawiony jako w pełni świadomy wybór.
Zgodność z naturą Jednym z absolutnych fundamentów starożytnego stoicyzmu było przekonanie, że dobre życie to życie zgodne z naturą. Natura była postrzegana jako z definicji dobra, co udzielało się wszystkiemu, co pozostawało z nią w zgodności. Co więcej, starożytni stoicy uznawali teleologiczny pogląd na świat, czyli przeświadczenie, że wszystko jest racjonalnie ułożone i ma swój cel.
Współcześnie takie przekonanie jest znacznie trudniejsze do utrzymania. Jak ujmuje to Becker: „nauka stanowi duże wyzwania dla przekonań metafizycznych stoików. (...) Mierzymy się z obojętnością wszechświata wobec nas i naszą nieistotnością w nim.