Nie zwraca najwyraźniej na nas uwagi, nie przygotował dla nas roli ani celu”.
Becker przyznaje, że etyka stoicka zyskałaby na porzuceniu idei „zgodności z naturą”, ale jest to według niego koncept zbyt centralny dla stoicyzmu, by go porzucić, pozostaje więc reinterpretacja. Proponuje zamiast „zgodności z naturą” przyjąć „zgodność z faktami”, przez co rozumie fakty o świecie fizycznym i społecznym, który zamieszkujemy, uzyskiwane głównie za pomocą nauki. Poznanie sytuacji faktycznej jest niezbędne, zanim przejdziemy do rozważań natury normatywnej (co dokonuje się a posteriori). W efekcie zmiany w naszej wiedzy wymagają zmian w etyce.
Podobnie do Beckera argumentuje William B. Irvine. Jego zdaniem nawet jeśli starożytne uzasadnienia stoicyzmu są dla współczesnych nieprzekonujące, to można poszukać innej bazy do skorzystania z trafnych stoickich intuicji psychologicznych. Współcześni monoteiści mogą więc korzeni dla części praktyczno-etycznej stoicyzmu szukać w zastąpieniu części teologicznej stoicyzmu elementami własnej religii. Niewierzący z kolei mogą świadomie wykorzystywać swoją – ewolucyjnie wykształconą – umiejętność rozumowania, żeby niejako „nadużyć” innych ewolucyjnie wykształconych mechanizmów w celu osiągnięcia spokojnego i szczęśliwego życia.