Stoicyzm a arystotelizm Starożytni stoicy uważali, że nie ma żadnych wstępnych warunków do prowadzenia stoickiego życia. Każdy może według nich zostać stoickim mędrcem bez względu na okoliczności zewnętrzne jak bieda, choroba itd. W tym tradycyjnym stoickim sporze z kontynuatorami myśli Arystotelesa (perypatetykami), według których pewien minimalny zbiór sprzyjających okoliczności zewnętrznych jest warunkiem życia cnotliwego, Becker i spora część stoików współczesnych staje po stronie Arystotelesa.
Dychotomia kontroli Dla starożytnego stoicyzmu (zwłaszcza u Epikteta) istotne jest rozróżnienie na rzeczy od nas zależne i niezależne. Stoicy proponują skupić się wyłącznie na tej pierwszej grupie. Jakkolwiek ten koncept jest przejmowany wprost przez wielu stoików współczesnych, np. Piotra Stankiewicza, inni dokonują jego reinterpretacji.
Dla Beckera taki podział jest zbytnim uproszczeniem. Jego zdaniem należy go czytać tak, że roztropnie byłoby stopniować siłę i głębokość naszego przywiązania do przedmiotów adekwatnie do ich kruchości i przemijalności.