Jeden z przykładów, który podaje, to ludzka tendencja do niepohamowanego gromadzenia zasobów materialnych czy prestiżu, która miała duży sens w świecie prehistorycznym, gdy zasoby były bardzo rzadkie, ale dla współczesnego mieszkańca zamożnej części świata jest strategią suboptymalną z punktu widzenia jakości życia i np. przepracowywanie się w celu zdobycia jakichś zbędnych dóbr materialnych redukuje ogólny spokój i zadowolenie z życia. Jednostka może świadomie użyć stoickiej strategii „negatywnej wizualizacji” (wyobrażenia sobie siebie w sytuacji gorszej niż aktualna w celu docenienia obecnej), żeby temu zjawisku przeciwdziałać.

Stopniowanie cnoty i aspiracje do uniwersalności U Beckera tradycyjne stoickie binarne („wszystko albo nic”) pojmowanie cnoty jest zakwestionowane. Tak jak dla starożytnych dana osoba jest albo perfekcyjnym mędrcem, albo nie jest nim wcale, tak współczesny stoicyzm proponuje bardziej zniuansowane podejście i dopuszcza odcienie szarości.

Podobnie porzucone jest starożytne stanowisko, że stoickie życie jest najlepszą opcją dla każdego człowieka. Według Beckera osoba o kompulsywnym, obsesyjnym czy nałogowym usposobieniu może w sposób logiczny stoicyzm odrzucić.