Teodor Jan Ludyga (ur. 26 marca 1897 w Brzozowicach-Kamieniu, zm. 14 marca 1957 w Chorzowie) – powstaniec śląski, oficer wywiadu wojskowego Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Życiorys Pochodził z rodziny górniczej. Był kuzynem Jana Ludygi-Laskowskiego.

W 1916 założył pierwsze drużyny skautowe na Śląsku w Piekarach Śląskich i Szarleju ale wkrótce został powołany do armii niemieckiej i trafił na front do Francji, a następnie do Rumunii.

W 1919 zgłosił się do wojsk powstańczych w Wielkopolsce, gdzie służył w 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich w stopniu podporucznika. W 1920 został odkomenderowany na Górny Śląsk, do sztabu Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. W drugim powstaniu śląskim był szefem VI oddziału łączności. W czasie trzeciego powstania śląskiego zajmował się sprawami personalnym w dowództwie Grupy Wschód w stopniu porucznika. W czerwcu 1921 był sygnatariuszem memoriału grupy oficerów do Wojciecha Korfantego, w którym żądali oni obsadzenia stanowiska Naczelnego Wodza przez górnoślązaka i wprowadzenia przymusowego poboru. W 1923 został zwolniony do rezerwy.