Pierwsza formuła wymagała wyboru tego, co ma zostać wybrane (tj. proêgmena - preferowanych rzeczy obojętnych, zgodnych z naturą) i odrzucenia tego, co ma zostać odrzucone (tj. apoproêgmena – niepreferowanych rzeczy obojętnych, sprzecznych z naturą).
Druga formuła skupiała się na wykorzystaniu rozumu lub racjonalnego impulsu. Obowiązek wyboru został w niej zastąpiony przez wysiłek pozyskania rzeczy obojętnych. Akcent został przesunięty z zewnętrznego celu na samą czynność realizowania "dobrego, rozumnego wyboru"Plutarch, Moralia, 1072F, 1071A.
W rozumieniu stoickim télos miał wyrażać życiowy cel. Praktykowanie sztuki (gr. téchnē) cnoty, było właśnie owym télosem. Sztuka ta nie miała żadnego innego celu, jak swoją własną praktykę. Stąd w odpowiedzi Antypatra na krytykę pojęciową Karneadesa, było obecne przywołanie obrazu łucznikaCicero, De Finibus, 3.22Plutarch, De communibus notitiis adversus Stoicos, XXVI, 1070F, 5-1071 E, 11. Zadaniem łucznika było zrobić wszystko, co w jego mocy, aby mierzyć celnie. Nie zawsze od niego zależało, czy strzała osiągnie swój cel. Celem działania miała być tu sama czynność robienia wszystkiego, co w mocy człowieka, przez wzgląd właśnie na samo działanie. Ta definicja télosu kładła nacisk na wysiłek człowieka w dążeniu do celu, znaczenie praktyki w stosunku do rezultatów.