U form naziemnych częsta jest krótkoskrzydłość i wtórne zatracenie zdolności lotu. Badania nad fauną nearktyczną pozwoliły wyróżnić dwie grupy ekologiczne brudźcowatych. Grupa obejmująca gatunki związane z siedliskami przejściowymi cechowała się długoskrzydłymi, składającymi duże ilości jaj i zapadającymi w słabą diapauzę postaciami dorosłymi oraz wydawaniem na świat dwóch pokoleń w roku. Grupa obejmująca gatunki bytujące w siedliskach stałych wydawała na świat jedno pokolenie w roku, składała mniej jaj, przechodziła silną diapauzę, zwykle w stadium jaja, a wśród osobników dorosłych większości gatunków dominowały formy krótkoskrzydłe. Większość brudźcowatych jest jajorodna, ale u Stilbocoris występuje żyworodność lecytotroficzna.
Najbardziej pod względem biologii i ekologii od typowych brudźcowatych odbiega plemię Cleradini. Jego przedstawiciele zasiedlają głównie gniazda ptaków oraz nory torbaczy i gryzoni, a odżywiają się krwią tych kręgowców (hematofagi). Poza tym u niektórych brudźcowatych stwierdzono okazjonalne żerowanie na stawonogach.