Po zakończeniu działań wojennych brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Krakowie (1 listopada 1918). Od 10 listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim w szeregach 7. kompanii 5 pułku piechoty Legionów, w którym dowodził plutonem. Brał udział w walkach pod Przemyślem i Lwowem. Awansowany na sierżanta w lutym 1919. Jako dowódca plutonu w 2. kompanii 5 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Szczególnie zasłużył się 7 sierpnia 1920, kiedy „na przyczółku mostowym pod Włodawą, pod osłoną ciemności rozbił placówkę bolszewicką, zdobywając 2 km i biorąc kilkunastu jeńców”. Za tę postawę otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
Mianowany podporucznikiem zajmował następnie stanowisko dowódcy 4 kompanii. W 5 pułku piechoty Legionów służył do 1929 i został awansowany na stopień kapitana. W latach 1930–1933 pełnił służbę w 5 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku komendanta Ośrodka WF w Katowicach. W lipcu 1933 ponownie w 5 pułku piechoty Legionów. W 1935 przeniesiony do 80 pułku piechoty. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 117.