lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie wojny obronnej 1939 jako dowódca I batalionu w 80 pułku piechoty, ranny w walce 3 września, otrzymał awans na polu walki na podpułkownika i został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari za walki pod Mławą, nad Narwią i w obronie Warszawy.
Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do czasu zakończenia wojny (oflagi II A Prenzlau, II D Gross-Born).
Po uwolnieniu i powrocie do Polski został aresztowany przez UB i więziony przez 4 lata. Po zwolnieniu pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego.
Zmarł w Elblągu i został pochowany na cmentarzu komunalnym Agrykola (sektor VI-1-8).
Był żonaty z Genowefą z domu Rekieć, z którą miał syna Mirosława (ur. 1929) i córkę Julitę (ur. 1933)
W grudniu 2024 jego grób został oznaczony tabliczką „Weteran walk o wolność i niepodległość Polski”.