We wrześniu 1863 został aresztowany wraz z ukrywającą się w jego majątku kancelarią naczelnika cywilnego woj. podlaskiego Władysława Rawicza. Został skazany na dziesięcioletnią katorgę połączoną z utratą praw i konfiskatą majątku. Podczas podróży na zesłanie rozchorował się i lata 1864–1865 spędził w szpitalu w Moskwie. Potem przebywał na zesłaniu w Usolju nad Angarą (1866–1867) potem w Solikamsku (1867–1872), a następnie w Chreniowie w gub. woroneskiej (1872–1874). Dzięki staraniom rodziny, po uzyskaniu pozwolenia na wyjazd z Rosji, osiedlił się w majątku swej żony Husowie koło Łańcuta w Galicji. Pochowany w kaplicy rodzinnej na cmentarzu w tejże miejscowości.
Twórczość malarska i rysunkowa mały|Maksymilian Oborski na koniu (1824), obraz Piotra Michałowskiego|alt=Obraz. Mężczyzna ubrany na ciemno dosiada białego konia. Koń jest uchwycony w dynamicznej pozie, prawdopodobnie w biegu. Tło jest utrzymane w odcieniach brązu. Od wczesnych lat wykazywał zdolności rysunkowe. Pierwszym jego nauczycielem był Zygmunt Vogel. Zasadniczo jednak w dziedzinie malarstwa i rysunku był samoukiem, m.in. warsztatu uczył się poprzez kopiowanie litografii Josepha Verneta i Alexandra Calame’a. Wiele prac Oborskiego nawiązywało także do dzieł takich malarzy jak Nicolas Berchem, czy Victor Vincent Adam. W latach 30.