tworzył liczne rysunki przedstawiające krewnych i znajomych, typy wieśniaków, charakterystyczne scenki z życia na wsi, a także widoki i architekturę miejscowości w których przebywał. Ulubionymi jednak jego tematami jego rysunków i akwareli były konie i jeźdźcy. Był, obok Piotra Michałowskiego i Juliusza Kossaka, jednym z najlepszych polskich malarzy koni w okresie romantyzmu. Potrafił w mistrzowski sposób oddawać temperament, dynamikę i budowę fizjonomiczną tych zwierząt. Od pobytu w Paryżu w 1831 łączyła go z Piotrem Michałowskim przyjaźń i wspólne zamiłowanie do malarstwa i tematyki związanej z końmi. Sam nieraz kopiował obrazy Michałowskiego, a w swoich pracach powtarzał wielokrotnie podobne z nim tematy i rozwiązania formalno-kolorystyczne. W 1848 roku w czasie Wiosny Ludów wyjechał do Krakowa, gdzie zrobił serię szkiców z aktualnych wydarzeń, a także portrety żołnierzy i oficerów. Przebywając na zesłaniu rysował rosyjskie zaprzęgi, typy ludzkie, i widoki Syberii, Po przeniesieniu do słynnej cesarskiej stadniny koni w Chreniowie wykonał wiele akwarel, rysunków, szkiców przedstawiających głównie jeźdźców na koniach, studia koni, a także słynne wierzchowce ze stadniny carskiej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Maksymilian Oborski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.