Pojawili się świadkowie, twierdzący, że Johnson była napastowana przez grupę „zbirów”, którzy okradali ludzi. Według Wickera, świadek widział mieszkańca dzielnicy walczącego z Marshą 4 lipca 1992. W trakcie walki miał użyć homofobicznej obelgi, potem w barze chwalić się, że zabił drag queen o imieniu Marsha. Świadek nie przekazał tej informacji policji. Inni mieszkańcy twierdzili, że organów ścigania nie obchodziła sprawa „czarnego geja” i nie chcieli mieć z nią wiele do czynienia. Johnson została skremowana, a po pogrzebie w lokalnym kościele jej prochy zostały rozrzucone nad rzeką przez przyjaciół. Policja zamknęła na ten czas Seventh Avenue.

Nowojorski polityk Tom Duane walczył o ponowne otwarcie sprawy, motywując to brakiem listu pożegnalnego, nietypowym dla samobójstwa.

W listopadzie 2012 aktywistka Mariah Lopez doprowadziła do ponownego wznowienia sprawy jako „możliwe morderstwo”. Przyczyna śmierci zmieniła się wtedy z „samobójstwa” na „nieustaloną”.

W 2016, aktywistka Victoria Cruz z Anti-Violence Project próbowała otworzyć sprawę, udało się jej zdobyć dostęp do wcześniej niepublikowanych dokumentów i zeznań. Szukała nowych wywiadów ze świadkami, przyjaciółmi, aktywistami i policjantami pracującymi nad sprawą. Część z tych prób i materiałów została sfilmowana w dokumencie z 2017, The Death and Life of Marsha P. Johnson.

W kulturze