Steven Watson (a potem Carter), autor wydanego w 1979 artykułu z The Village Voice, „The Drag of Politics”, twierdził, że to dlatego inni aktywiści nie chcieli początkowo nazywać zasług Johnson w narodzinach ruchu Gay Liberation. Watson twierdził też, że „święta” persona Marshy była „ulotna” i cytował listę barów gejowskich, w których miała zakaz pojawiania się. Randy Wicker mówił, że przed śmiercią w 1992 roku, Johnson była w coraz bardziej chwiejnym stanie, coraz bardziej chora.
Krótko po paradzie równości w 1992, ciało Johnson znaleziono w rzece Hudson. Policja uznała śmierć za samobójstwo, ale przyjaciele i lokalna społeczność twierdzili, że Johnson nie była w nastroju samobójczym, a z tyłu jej głowy zauważyli ranęWicker, Randolfe (1992), Bennie Toney 1992Wicker, Randolfe (1992), Marsha P Johnson – People's Memorial. Znajomi uznawali okoliczności śmierci Johnson za podejrzane; wielu z nich przyznawało, że pomimo problemów psychicznych nie popełniłaby samobójstwa. Randy Wicker później powiedział, że mogło to być wejście do rzeki pod wpływem halucynacji albo próba ucieczki przed napastnikami, ale nie samobójstwo.