Szczególnie zasłużył się 8 sierpnia 1920 podczas walk o Gródek Siemkowski, gdzie „przedostał się z kilkoma żołnierzami pod silnym ogniem przez most na rzece Wiacza i wtargnął do Gródka, przełamując opór przeciwnika. Otworzyło to drogę 4 p. strz. wlkp. do Mińska”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Od 10 lutego 1920 mianowany dowódcą 10 kompanii w 58 pułku piechoty. Od 10 kwietnia 1920 dowodził podgrupą Strakowice, w skład której wchodził batalion piechoty, bateria artylerii i pociąg pancerny. Trzykrotnie ranny podczas walk we wrześniu 1920. W 1923 przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Poznaniu gdzie prowadził sklep.

Podczas wojny obronnej był dowódcą kompanii wartowniczej w Armii „Poznań”. Brał udział w bitwie nad Bzurą po której przedostał się do Warszawy gdzie mianowano go oficerem sztabu odcinka Praga. Po kapitulacji Warszawy pod przybranym nazwiskiem działał w ZWZ i Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim.. Po zakończeniu wojny wrócił do Poznania jako inwalida wojenny. Tam też zmarł w 1974 i został pochowany na cmentarzu junikowskim.