Historia Prekursorzy mały|Posąg Katona Młodszego w Luwrze. Postać zamierza popełnić samobójstwo, czytając jeszcze przed śmiercią Fedona – dialog Platona opisujący śmierć Sokratesa. W I w. p.n.e. stoicki senator Katon Młodszy przeciwstawił się Juliuszowi Cezarowi w czasie wojny domowej trwającej w latach 49–45 p.n.e. Po porażce poniesionej w bitwie pod Tapsus, Katon wybrał samobójstwo, nie chcąc żyć pod dyktaturą Cezara. Późniejsi stoicy uznawali Katona za symbol sprzeciwu autokratycznej władzy. Dla Seneki stanowił on wzór idealnego stoika, którego męczeńska śmierć przypominała śmierć Sokratesa. Podobnie w De Bello Civili Lukana, Katon został przedstawiony jako jedyna konsekwentnie bohaterska postać.

Pod rządami Nerona Pierwszym stoikiem ukaranym przez Nerona był Rubeliusz Plaut, daleki kuzyn cesarza. Popadający w coraz większą paranoję cesarz uznał go za potencjalnego rywala i wygnał do Azji Mniejszej w 60 r. n.e. Wraz z Plautem na banicję udał się inny filozof stoicki, Muzoniusz Rufus. W dwa lata później prefekt pretorianów, Tygellinus, przeraził Nerona, oskarżając Rubeliusza Plauta iż „posiadał on arogancję stoików, którzy rodzą bunt i intrygi”. Za radą Muzoniusza, Plaut zdecydował się przyjąć nadchodzącą śmierć, zamiast próbować ucieczki.