François Gabriel Le Doux, także Ledoux (ur. 1754Kazimierz Władysław Wójcicki, Cmentarz powązkowski pod Warszawą, t. II, Warszawa 1856. w Paryżu, zm. 2 lutego 1823 w Warszawie) – francuski tancerz, nauczyciel tańca, baletmistrz i choreograf od 1782 r. związany z Polską, uznawany (wraz z Danielem Curzem) z jednego z ojców polskiego baletu.

Tancerz Opery Paryskiej Był w Paryżu uczniem Gaetana Vestrisa i w latach 1770–1782 jednym z tancerzy zespołu baletowego słynnego Théâtre de l’Académie Royale de Musique (tzn. Opery Paryskiej), gdzie występował w ówczesnych przedstawieniach tak sławnych ówczesnych baletmistrzów, jak wspomniany Vestris, Maximilien Gardel i legendarny Jean-Georges NoverrePaweł Chynowski, François Gabriel Le Doux, szkic do portretu [w] „Taniec”, Polski Teatr Tańca, Poznań 1984..

Pierwsze lata w Polsce

W 1782 r. przybył do Polski na zaproszenie hrabiego Antoniego Tyzenhauza, który za poradą swojego dworskiego kapelmistrza Leona Sitańskiego polecił sprowadzić Le Doux do Polski i zatrudnić na stanowisku nauczyciela szkoły tańca, gdzie uczyły się dzieci chłopskie z litewskich dóbr Tyzenhauza.