Le Doux zamieszkał wówczas i prowadził swoją działalność pedagogiczną w majątkach hrabiego w Postawach, a później także w RzepichowieBożena Mamontowicz-Łojek, Tancerze króla Stanisława Augusta, 1774–1798, Warszawa 2005..
Zasłużony kronikarz tamtych lat, Antoni Magier (1762–1837), który znał osobiście baletmistrza Le Doux i poświęcił mu wiele ciepłych słów w swoich bezcennych zapiskach do wydanej wiele lat później jego Estetyki miasta stołecznego Warszawy, tak m.in. pisał o doświadczeniach francuskiego artysty (w oparciu o jego własne wspomnienia) z pierwszych lat pobytu w litewskich rejonach Rzeczypospolitej Obojga Narodów:
„Przyjechał do Grodna, [ale] wysłany był do Tyzenhauza do powiatu słonimskiego, gdzie biegły ów w swej sztuce nauczyciel poruczony miał sobie wybór 60ciu dzieci wiejskich, cokolwiek z natury ukształconych, które by obiecywać mogły do tej nauki zdatności. Ledoux, wesoły żywy paryżanin, z rozkosznej stolicy Francji, widzi się być nagle przeniesionym do tej niejako dla siebie pustyni, gdzie przy niebrakujących dla siebie wygodach przyszło mu atoli walczyć przeciwko ostrości mroźnego klimatu, nieznajomości języka, braku towarzystwa, a nadto (jak sam wyznawał) zostawać obok mieszkania ekonoma, gdzie często rozlegały się w niebo głosy karanych przez niego, nędznych tego kraju kmiotków.