Był to pierwszy w Warszawie zespół baletowy złożony wyłącznie z polskich tancerzy, dlatego odtąd datuje się zwyczajowo historię polskiego baletu, choć tak naprawdę stałe zespoły baletowe funkcjonowały w Warszawie z inicjatywy Stanisława Augusta już od 1765 roku, tyle że złożone były dotąd z zagranicznych tancerzy.
Le Doux prowadził w Warszawie ożywioną działalność pedagogiczną i baletmistrzowską stale podnosząc umiejętności młodych tancerzy królewskiego baletu, wśród których wybijali się na pierwszy plan Michał Rymiński, Jerzy Waliński, Marianna Malińska, Dorota Sitańska. Działał także jako choreograf, tworząc w latach 1785–1789 ponad 30 przedstawień baletowych. Spośród nich na szczególną uwagę zasługuje balet Scytowie przez Minerwę zgromieni, wystawiany w Łazienkach latem 1787 r., inspirowany przez samego króla Stanisława Augusta, a będący alegorią ukazującą dobrodziejstwa przyniesione przez rządy Katarzyny II mieszkańcom Krymu. Był też Le Doux twórcą pierwszego dużego baletu pantomimicznego (tzn. dramatu baletowego) o tematyce narodowej pt. Wanda, królowa polska (także Królowa Wanda), osnutego na kanwie polskich dziejów bajecznych, a wykonanego po raz pierwszy 25 listopada 1788 r., w rocznicę koronacji Stanisława Augusta. W 1789 r.