Po kilkokrotnym napominaniu okrutnika, raz zniecierpliwiony na te wrzaski, wpadł na ekonoma, wyrwał mu z rąk kańczug i grzbiet mu dobrze nim wybił. Przestrzeżony potem od Sitańskiego komisarza o złych skutkach tej porywczości, iż znieważył szlachcica, później doświadczył zemsty, gdy jadąc do sąsiedztwa sankami, w lesie został napadniętym i przy żwawej utarczce otrzymał ranę na twarzy w bliskości oka. Przeniesiony do innego domu, dokładał starania, aby w obowiązanym czasie mógł dobraną już szkołę doprowadzić do zamierzonego sobie celu. Skutek odpowiedział jego usiłowaniu” (wg K. W. Wójcickiego, cytującego bezpośrednio z rękopisu Magiera).
Działalność w Warszawie Zgodnie z ostatnią wolą zmarłego w 1785 Tyzenhauza jego spadkobiercy przekazali młodych baletników w ręce króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który latem 1785 r. sprowadził ich do Warszawy i uwolnił ich z poddaństwa pod warunkiem lojalnej służby dla dworu, a samego Le Doux mianował baletmistrzem królewskiego zespołu baletowego, zwanego odtąd Tancerzami Narodowymi Jego Królewskiej Mości. Odnośny akt został wydany przez króla 24 czerwca 1785 r. Już 15 sierpnia tego roku zespół zadebiutował na scenie warszawskiej w balecie Hylas i Sylwia i występował odtąd regularnie w publicznym Teatrze na placu Krasińskich oraz w prywatnej rezydencji królewskiej w Łazienkach.