Pułku Lotniczego).
W kolejnych miesiącach DKD-III był wykorzystywany do lotów propagandowych na rzecz Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz Aeroklubu Akademickiego, zrzucając ulotki zachęcające mieszkańców Małopolski i Górnego Śląska do wstępowania w szeregi organizacji lotniczych. W 1928 roku S. Działowski pozyskał fundusze ze swego rodzinnego miasta Mielca na ulepszenie konstrukcji samolotu (w wyniku czego jego masa własna wzrosła do 314 kg, masa użyteczna do 149 kg, zaś maksymalna masa całkowita do 463 kg), a na stateczniku pionowym namalowano herb tego miasta.
W dniach 29 października – 1 listopada 1928 roku samolot, także pilotowany przez konstruktora, wziął udział w II Krajowym Konkursie Awionetek, także przeprowadzonym w Warszawie. Do zawodów zgłoszonych zostało 16 samolotów (ostatecznie udział wzięło 14), w tym trzy Działowskich – oprócz DKD-III w rywalizacji uczestniczyły również dwa egzemplarze DKD-IV. Konkurs zakończył się triumfem zbudowanych przez Działowskich samolotów, gdyż DKD-IV z załogą instruktor-pilot Józef Bargiel i Karolina Iwaszkiewiczówna z Aeroklubu Akademickiego zajął 1. miejsce, DKD-IV bis z załogą por. pil. Kaczmarczyk i M. Działowski był 5., zaś DKD-III pilotowany przez S. Działowskiego zajął miejsce trzecie.