W kruszcu tym bito również:

trojaki (1753, 1754, 1756), szóstaki (1753, 1754, 1755, 1756), orty-tymfy (1752, 1753, 1754, 1755, 1756), złotówki (1762), dwuzłotówki (1753, 1756, 1761, 1762), półtalary (1753, 1754, 1755), talary (1753, 1754, 1755, 1756, 1762),

W ordynacji menniczej z 1658 r. na teoretyczny grosz polski srebrem przypadało w szóstaku 0,217 grama czystego kruszcu, w przypadku emisji Augusta III, po stu latach, było to jedynie 0,163 grama.

Emisje złote to:

półdukaty (bez daty), dukaty (1752, 1753, 1754, 1756), dwudukaty (1753, 1754), półaugustdory (1753), augustdory (1753, 1754, 1755, 1756, 1758), podwójne augustdory (1753, 1754, 1755, 1756),

Poza najdrobniejszym nominałem, pozostałe monety otrzymały ujednoliconą szatę plastyczną, identyczną dla srebra i dla złota:

popiersie króla w koronie w prawo na awersie, kolista tarcza Rzeczypospolitej w wieńcu palmowym na rewersie, taka sama legenda:

(tylko półdukat miał rewers beznapisowy).

Talary, dukaty oraz ich frakcje nie miały oznaczeń wartości, pozostałe monety jednak ich potrzebowały:

augustdory w talarach („5 TH” itd.), a reszta w dość przypadkowych jednostkach: tymfy-orty oznaczono jako „T”, później „18”, szóstaki – „SZ”, ale już półszóstaki początkowo jako „½ Sz” choć jeszcze w tym samym roku po prostu „3”.