Sens tych oryginalnych jak na standardy Rzeczypospolitej oznaczeń szóstaków wywodził się z poprzednich regulacji kursu, według których relacja: tymf = 3 szóstaki = 6 trojaków wcale nie była oczywista i to szóstak uformował się jako podstawa waluty srebrnej. Z tego też powodu kolejną monetę, o równowartości 2 złotych polskich, zawarty z dzierżawcą mennicy kontrakt określił jako dziesięcioszóstakówkę. Oznaczono ją jednak „8 GR”, zatem w groszach saskich, co miało ją wiązać z saskim systemem monetarnym (cztery takie grosze równały się złotemu polskiemu). Tylko półtoraki, o zredukowanej ikonografii i legendach, otrzymały pełne, słowne oznaczenie nominału – „PULTORAK”.
Z trzecią fazą mennictwa Augusta III związane są talary z 1762 r. oraz monety próbne.
Miejskie
mały|upright=0.9|Toruński szóstak (1763) mały|upright=0.9|Elbląski szeląg (1760)
Gdańska W 1734 r. w Gdańsku przeprowadzono sporą emisję dukatów z tytułem i imieniem Augusta III. Na długo były to jedyne monety Rzeczypospolitej Obojga Narodów tego władcy.