Najważniejszą innowacją tej fazy był augustdor – moneta o nominale 5 talarów w złocie, chociaż w koncesji nazwa augustdora oznaczała monetę dziesięciotalarową. Nie można jednak augustdora uważać za próbę oparcia na złocie polskiego systemu monetarnego, tym bardziej że polskość augustdora jest mocno wątpliwa – mimo polskiego tytułu i herbu Rzeczypospolitej monetę tę nawet w kontrakcie menniczym określono jako saską, a talar w złocie nie występował w żadnym akcie normatywnym dotyczącym Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Z drugiej strony, pełnowartościowa moneta złota miała walor ponadlokalny i formalne ograniczenia nie odgrywały tu wielkiej roli.

W srebrze wybito i puszczono do obiegu w Rzeczypospolitej w krótkim czasie blisko 5½ miliona talarów, ale jedynie część zakontraktowanych gatunków:

talary, półtalary, dziesięcioszóstakówki (8 GR), tymfy, szóstaki, półszóstaki i półtoraki.

III faza Wycofywana w krajach ościennych moneta napływała do Rzeczypospolitej. Podskarbi koronny w 1759 r. zredukował nowo bite (więc lipskie) monety srebrne:

tymf do 30 groszy, a szóstak do 10.